Koronavirüs hastalýðý-19 (COVID-19) pandemisi gerek tanýda gerekse asemptomatik kiþilerin tespitinde mikrobiyolojik taný yöntemlerinin vazgeçilmez olduðunu bir kez daha hatýrlatmýþtýr. Günümüzde gerçek zamanlý revers transkriptaz polimeraz zincir reaksiyonu halen COVID-19 tanýsý için altýn standart taný yöntemi olarak kabul edilmektedir, ancak testin doðruluðu alýnan örneðin zamanlamasýna ve kalitesine göre deðiþebilmektedir. Özellikle hastalýðýn ileri evrelerinde nazofarengeal veya orofarengeal sürüntü örneklerinin ya da hýzlý antijen testlerinin negatif olarak sonuçlanmasý bu hastalarýn kesin olarak virüsü taþýmadýklarý anlamýna gelmez. Ciddi sayýda COVID-19 hastasýnýn geç dönemde yoðun bakým ve mekanik ventilasyona ihtiyacý olduðu düþünüldüðünde, nereden ve ne zaman numune alýnmasý gerektiði iyi deðerlendirilmelidir. Alt solunum yolu örneklerinde viral RNA bulma þansý üst solunum yolu örneklerine göre daha fazladýr. SARS-CoV-2 ile enfekte hastalarýn yoðun bakým ünitesinde kullanýlan virolojik taný metodolojileri ve teknik öneri-ler bu yazýda özetlendi. Amacýmýz, güvenilir bir virolojik taný için doðru zamanda doðru yerden örnek alýnmasý gereksinimini vurgulamaktýr.

Amaç: Çalýþmanýn birincil amacý, açýk kalp cerrahisi sonrasý interstisyel ödemi akciðer ultrasonografisi ile saptamak ve nedenlerini araþtýrmaktýr.
Yöntem: Cerrahinin sonunda olgular iki gruba ayrýldý; grup kontrol (C) ve grup interstisyel ödem (ÝÖ). Grup C: Ýnterstisyel ödem yok, akciðer ultrasonografi (LUS) skoru <17; Grup ÝÖ: Ýnterstisyel ödem var, LUS skoru ≥17. Klinik, hemodinamik veriler ve LUS skorlarý baþlangýçta (t0), cerrahinin sonunda (t1), cerrahi sonrasý dördüncü saatte (t2), 24. saatte (t3) ve 48. saatte (t4) kaydedildi.
Bulgular: Ortalama LUS skoru, cerrahinin sonunda (t1), grup ÝÖ’de (n=32, %58) 20,8±4,3, grup C’de (n=23, %42) ise 16,2±3,7 idi. Serum laktat seviyesi, grup ÝÖ’de grup C’dekilerden anlamlý olarak daha yüksekti (sýrasýyla, 2,0±0,8, 1,6±0,8, p=0,04, p<0,02). Postoperatif dördüncü saatte (t2) LUS skorlarý ile baþlangýçtaki santral venöz basýnç (t0) deðerleri arasýnda istatistiksel olarak anlamlý pozitif korelasyon vardý (r=0,27, p=0,04). Postoperatif dördüncü saatte (t2) LUS skorlarý ile yoðun bakýmda kalýþ süresi arasýnda istatistiksel olarak anlamlý pozitif korelasyon vardý (r=0,35, p<0,01). Baþlangýçtaki santral venöz basýnç (t0) ile kardiyopulmoner bay-pas sýrasýndaki sývý dengesi arasýnda istatistiksel olarak anlamlý negatif korelasyon bulundu (r=0,29, p=0,03).
Sonuç: Ýnterstisyel ödemli hastalarda baþlangýçta santral venöz basýnç, laktat deðerleri ve yoðun bakýmda kalma süreleri daha yüksekti. Ýnterstisyel ödemli hastalar, kardiyopulmoner baypasta sývý dengesinde daha negatif olan hastalardý. Diyabet, renal yetmezliðin varlýðý, cerrahinin tipi, ejeksiyon fraksiyonu, krosklemp süresi ve kardiyopulmoner baypas süresi, bu çalýþmada pulmoner ödemle birlikte deðildi. Ýnterstisyel akciðer ödeminin kalp cerrahisi sonrasý akciðer ultrasonografi yöntemi ile deðerlendirilmesi yatak baþýnda uygulanabilmesi, noninvaziv olmasý ve sývý dengesi hakkýnda bilgi saðlamasý açýsýndan deðerlidir.

Amaç: Çalýþmanýn amacý; antegrad serebral perfüzyon uygulanan asendan aort anevrizma cerrahisi yapýlan hastalarda bölgesel serebral oksijen satürasyonu (rSO2) deðiþiminin postoperatif kognitif disfonksiyon üzerine etkisinin araþtýrýlmasýdýr.
Yöntem: Çalýþmaya 18-75 yaþ arasý, asendan aort cerrahisi uygulanacak, en az ilkokul mezunu olan 29 hasta dahil edildi. Tüm hastalara indüksiyon öncesinde ve operasyon süresince near-infrared spektroskopi (NIRS) ile sürekli serebral oksimetri takibi yapýldý. NIRS takibinde rSO2 deðerinde %20 ve üzerinde düþüþler anlamlý kabul edildi. Nörokognitif deðerlendirme testleri operasyondan bir gün önce, operasyonun birinci ve yedinci günlerinde olmak üzere üç kez yapýldý. Bu amaçla, mini mental test, saat çizim testi ve görsel mekansal iþlev testi kullanýldý.
Bulgular: Preoperatif rSO2 deðerleri ile kardiyopulmoner baypas ve antegrad serebral perfüzyon sýrasýndaki rSO2 deðerleri arasýnda anlamlý bir düþüþ saptandý. Ancak Spearman korelasyon testi ile bu düþüþ ve nörokognitif test sonuçlarý karþýlaþtýrýldýðýnda anlamlý bir korelasyon saptanmadý.
Sonuç: NIRS takiplerinde özellikle kardiyopulmoner baypas ve antegrad serebral perfüzyon döneminde, baþlangýç deðerine göre %30’luk rSO2 düþüþ olmasýna raðmen postoperatif kognitif iþlev bozukluðu testleri ile anlamlý bir korelasyon saptanmadý. Bu sonuçlar bize NIRS monitörizasyonu sayesinde rSO2 deðerlerindeki düþüþlere vaktinde ve hýzlý müdahale edilmesine olanak saðladýðýný (antegrad serebral perfüzyon akýmýnýn artýrýlmasý) böylece optimal serebral kan akýmýnýn korunmasýnda faydalý olduðunu gösterdi ve postoperatif kognitif iþlev bozukluðu geliþiminin önlenmesinde etkin nöromonitörizasyon yöntemi olarak kullanýlabileceði sonucuna varýldý.

Amaç: Kalp cerrahisi geçiren hastalarýn yaklaþýk %30'unda diabetes mellitus (DM) öyküsü ve DM olmayan hastalarýn yaklaþýk %60-80'inde stres hiperglisemisi vardýr. Bu da kalp cerrahisi sýrasýnda azalmýþ doku perfüzyonu ile iliþkilendirilebilir. Bu çalýþmada, diyabetik olmayan (NoDM) ve insüline baðýmlý olmayan diyabetik hastalarda (NIDDM) stres hiperglisemisinin oksijen ekstraksiyon oraný (O2ER) üzerindeki etkisinin deðerlen-dirilmesi amaçlanmýþtýr.
Yöntem: Bu gözlemsel çalýþmada, kalp cerrahisi hastalarý NoDM ve NIDDM olarak gruplandýrýldý. Her iki grup için; kan þekeri, laktat seviyeleri ve hemodinamik ölçümler (arteryel basýnçlar, kalp hýzý, oksijen iletimi ve tüketimi, O2ER, sistemik vasküler direnç) dört intraoperatif zaman noktasýnda yapýldý.
Bulgular: Çalýþmada 83 yetiþkin hasta analiz edildi. NoDM grubunda stres hiperglisemi oraný %78 idi. O2ER açýsýndan operasyon bitiþ zamaný noktasýnda gruplar arasýnda anlamlý fark vardý. NIDDM hastalarý, NoDM'li hastalardan 1,22 kat daha yüksek O2ER deðerlerine sahipti.
Sonuç: Kardiyak cerrahi sýrasýnda strese baðlý hiperglisemik yanýt, NoDM hastalarýnda NIDDM hastalarýna göre daha þiddetliydi. Doku oksijenasyonunu yansýtan O2ER parametresi açýsýndan, NIDDM hastalarý, NoDM hastalarýna göre anlamlý olarak daha yüksek O2ER deðerlerine sahipti. O2ER, mikrosirkülasyon üzerindeki küçük deðiþikliklerin toplam sonucunu yansýttýðýndan, kalp cerrahisi geçiren NIDDM hastalarýnýn NoDM hastalarýna kýyasla daha fazla doku oksijen talebi/sunumu dengesizliðine sahip olduðu sonucuna varýlabilir.

Amaç: Kardiyak cerrahi sonrasý düþük kardiyak debi sendromu yüksek mortalite ile iliþkilidir. Levosimendan, düþük kalp debisi sendromunun tedavisinde faydalýdýr. Bu çalýþmanýn amacý, literatürdeki tartýþmalarý göz önünde bulundurarak hastanemizde levosimendan sonuçlarýný betimlemektir.
Yöntem: Bu çalýþma, Kasým 2019-Þubat 2021 tarihleri arasýnda bir üçüncü basamak kalp cerrahisi merkezinde ameliyat sonrasý levosimendan alan hastalardan elde edilen verilerin retrospektif bir analizidir. Yoðun bakým ünitesinde her hastaya levosimendan 12 mcg/kg’dan 10 dakikalýk bir yükleme dozuyla baþlandý, 24 saat boyunca 0,1 mcg/kg/dakikalýk idame dozuyla devam edildi. Hipotansiyon geliþtiðinde doz yarýya indirildi.
Bulgular: Çalýþmaya alýnan hastalarýn yaþ ortalamasý 55,87±12,322 yýl idi. Bunlarýn 5’i (%33,3) kadýndý. Hastalarýn 10'unun hipertansiyonu, sekizinin diabetes mellitusu, ikisinin kronik obstrüktif akciðer hastalýðý ve ikisinin de kronik böbrek yetmezliði vardý. Ameliyat sonrasý 3 (%20) mortalite oldu. Ortalama hastanede kalýþ süresi 29,4±18,715 gün, ortalama yoðun bakýmda kalýþ süresi 11,27±11,985 gün idi. Ameliyat sonrasý yedi hastada akut böbrek hasarý oluþurken, bunlardan sadece ikisinde renal replasman tedavisi gerekti.
Sonuç: Levosimendan, düþük kalp debisi sendromu olan hastalarýn tedavisinde baþarýyla kullanýlabilen bir ajandýr. Düþük kardiyak output sendromu geliþmeden önce yüksek riskli hastalarda cerrahi öncesi kullanýlabilir.

Amaç: Pulmoner hipertansiyon özellikle mitral kapak hastalarýnda postoperatif dönemde prognozu belirleyen önemli faktörlerden biridir. Bu çalýþmada, merkezimizde ameliyat edilecek pulmoner hipertansiyonlu mitral kapak hastalarýnda kardiyopulmoner baypas çýkýþýnda uygulanan iki tedavinin (iloprost ve nitrogliserin) karþýlaþtýrýlmasý amaçlandý. Yöntem: Ortalama pulmoner arter basýncý ≥25 mmHg olan 60 hasta postoperatif intravenöz iloprost (Grup 1, n=30) veya intravenöz nitrogliserin (Grup 2, n=30) verilmek üzere randomize edildi. Her iki grupta tedavi öncesi ve sonrasý bazal hemodinamik parametreler (kalp hýzý, sistolik arter basýncý, santral venöz basýnç, pulmoner arter basýncý, pulmoner kapiller uç basýncý) kaydedildi (T0). Grup 1’deki hastalara 1 ng/kg/dakikadan iloprost, grup 2’deki hastalara ise 0,5-1 µg/kg/dakikadan nitrogliserin anestezi indüksiyonundan sonra baþlandý. Ayný parametreler kardiyopulmoner baypas sonrasý (T1), postoperatif birinci saat (T2), postoperatif 12. saat (T3) ve postoperatif 24. saat (T4) kaydedildi.
Bulgular: Ortalama pulmoner arter basýncý, pulmoner arter sistolik ve diyastolik basýncý ve pulmoner kapiller uç basýncý karþýlaþtýrýldý ve T0 öl-çüm zamanýnda gruplar arasýnda istatistiksel olarak anlamlý fark görül-medi (p>0,05). T1, T2, T3 ve T4 ölçüm süreçlerinde iloprost lehine istatistik-sel olarak anlamlý derecede basýnçlar düþük bulundu (p<0,05). Sonuç: Ýloprost ve nitrogliserin mitral kapak cerrahisinde postoperatif dönemde görülen pulmoner hipertansiyonu tedavi edebilen iki etkili ajandýr. Ýloprostun pulmoner yatakta daha spesifik ve anlamlý vazodila-tasyon yapmasý, sistemik vasküler direnci belirgin bir þekilde düþürme-den pulmoner vasküler direnci azaltmasý, kalp debisi ve kalp indeksinde belirgin iyileþme saðlamasý, nitrogliserine oranla iloprostun daha etkili bir ajan olduðunu düþündürmektedir.

Amaç: Preoperatif dönemde ilaç kesilmesi rebound fenomeni veya tromboz gibi durumlara yol açabilmektedir. Bu çalýþmada, göðüs cerrahisinde preoperatif asetil salisilik asidin kesilmesi sonucunda oluþabilecek trombotik komplikasyon insidansýnýn belirlenmesi amaçlanmýþtýr.
Yöntem: Preoperatif dönemde, operasyondan beþ gün önce asetil salisilik asit tedavisi kesilen hastalar ile tedavisi devam ederken opere edilen hastalarýn demografik verileri, preoperatif ve postoperatif hemoglobin düzeyleri, ameliyat süresi, yoðun bakým ünitesi ve hastanede kalýþ süresi, perioperatif kan ürünü transfüzyonu ve perioperatif kanama miktarý karþýlaþtýrýldý.
Bulgular: Gözlenen komplikasyonlarýn 11'i pulmoner emboli, üçü yeniden eksplorasyon, biri gastrointestinal kanama ve biri üst ekstremite derin ven trombozu idi. Demografik özellikler, ameliyat süresi, hastanede kalýþ süresi ve perioperatif kan ürünleri kullanýmý açýsýndan gruplar arasýnda farklýlýk gözlemlenmedi. Perioperatif kanama miktarý ve yoðun bakýmda kalýþ süresi kesilen grupta anlamlý olarak daha fazlaydý (p<0,005).
Sonuç: Göðüs cerrahisinde asetil salisilik asidin kesilmesi hasta sonuçlarýný olumsuz etkileyebilmektedir.

Amaç: Uygulanan anestezi yöntemleri doku kan akýmýný deðiþtirmektedir. “Near-Infrared Spectroscopy (NIRS)” doku oksijenasyonunu ve dolaylý olarak kan akýþýný gösterir. Bu çalýþmada, arteriyovenöz fistül ameliyatlarýnda lokal infiltratif anestezi ve supraklaviküler brakiyal pleksus blokunun doku oksijenasyonu ve fistül açýklýðý üzerine etkilerinin araþtýrýlmasý amaçlanmýþtýr.
Yöntem: Arteriyovenöz fistül için ameliyat edilen hastalar iki gruba ayrýldý. Grup L (n=30) hastalarýna %5 bupivakain 15 mL lokal infiltratif anestezi uygulanýrken, grup B (n=30) hastalarýna supraklaviküler bölgede brakiyal pleksus çevresine %0,5 bupivakain 20 mL+%2 lidokain 10 mL uygulandý. Hastalarýn NIRS ölçümleri her iki elin tenar bölgesinden deðerlendirildi. Likert memnuniyet deðerlendirme ölçeði ile cerrah ve hasta memnuniyetine bakýldý. Ameliyattan bir ay sonra hastalardan primer patensileri sorgulandý.
Bulgular: Grup B’de fistül açýlan elin NIRS ölçümleri, açýlmayan elden ve grup L’nin her iki elinden daha yüksek deðerlerdeydi. Grup B’de hasta ve cerrah memnuniyeti daha yüksekti. Primer fistül açýklýðý gruplar arasýnda benzerdi.
Sonuç: Arteriyovenöz fistül cerrahisinde NIRS monitörizasyonu ile ölçülen doku oksijenasyonu brakiyal pleksus bloku uygulanan ekstremitede daha yüksekti, ancak birinci ayda deðerlendirilen fistül patensi üzerine olumlu etkisi görülmedi.

Amaç: Ekstrakorporeal membran oksijenasyonu (ECMO) desteði sýra-sýnda ciddi akut vasküler komplikasyonlar görülebilir. Çalýþmada, ECMO desteði ile takip ettiðimiz hastalarda geliþen akut vasküler komplikasyonlar deðerlendirildi.
Yöntem: On sekiz yaþ üstü ECMO desteði saðlanan hastalar çalýþmaya dahil edildi. Retrospektif veriler incelenerek, geliþen akut vasküler komplikasyonlar, risk faktörleri ve sonuçlarý deðerlendirildi.
Bulgular: Çalýþmaya 19 hasta dahil edildi. On yedi hastada veno-arteryel ECMO, iki hastada veno-venöz ECMO desteði saðlandýðý görüldü. Yedi (%36,8) hastada akut vasküler komplikasyon geliþti. ECMO kanülasyon tipi ile vasküler komplikasyon geliþimi arasýnda anlamlý iliþki tespit edildi (p=0,032). Vasküler komplikasyon geliþimini önlemek için uygulanan distal perfüzyon kanülü ya da femoral artere yerleþtirilen greftin, vasküler komplikasyon geliþimini (dijital iskemi dahil) azaltmadýðý belirlendi.
Sonuç: Periferik ECMO kanülasyonunun, vasküler komplikasyonlar ile iliþkili olduðunu ve bu komplikasyonlarýn önlenebilmesi için prospektif çalýþmalara ihtiyaç olduðunu düþünüyoruz.

Amaç: Bu çalýþmada, ameliyathanede kalibre edilmemiþ arteryel dalga formu analiz cihazý ile sývý yanýtlýlýðýný tahmin etmek için kýsa süreli düþük pozitif ekspirasyon sonu basýnç (PEEP) uygulamasý (SLPC) ve mini sývý yükleme testinin (MFC) etkinliklerinin deðerlendirilmesi amaçlanmýþtýr.
Yöntem: Atým hacim indeksi (SVI), nabýz basýncý varyasyonu (PPV) ve atým hacmi varyasyonu (SVV), SLPC'den önce (T1), SLPC’nin 30. saniyesinde (T2), SLPC'den üç dakika sonra (T3), 100 mL kristalloid infüzyonu ile MFC'den bir dakika sonra (T4) ve ilave 400 mL kristalloid ile sývý yüklemesi tamamlandýktan üç dakika sonra (T5) kaydedildi. Sývý yüklemesinden sonra SVI %15'ten fazla artan hastalar yanýt verenler olarak tanýmlandý. PPV ve SVV ile birlikte, SVI'daki SLPC ve MFC'den kaynaklanan yüzde deðiþiklikleri, sývý yanýtlýlýðýný tahmin etmek için alýcý iþletim karakteristiði eðrisi (ROCAUC) altýndaki alan tarafýndan deðerlendirildi.
Bulgular: Çalýþmayý 30 hasta tamamladý. Bunlarýn 14'ü (%47) yanýtlýydý. SLPC, MFC, PPV ve SVV için ROCAUC deðerleri sýrasýyla 0,92 (%95 GA: 0,76-0,99), 0,94 (%95 GA: 0,79-0,99), 0,68 (%95 GA: 0,49-0,84) ve 0,51 (%95 GA: 0,32-0,70) idi. % GA: 0,49-0,84) ve 0,51 (%95 GA: 0,32-0,70). SLPC ve MFC'nin ROCAUC deðerleri karþýlaþtýrýlabilirdi (p: 0,73) ve her ikisi de SVV ve PPV'ninkinden istatistiksel olarak anlamlý derecede yüksekti. Sývý yanýtlýlýðýný tahmin etmek için SVI yüzde deðiþiminin en iyi eþik deðerleri, SLPC ve MFC için sýrasýyla %5,1 ve %6,7 idi.
Sonuç: SLPC sýrasýnda ve MFC'den sonra SVI yüzde deðiþimi, ameliyathanede sývý yanýtýný PPV ve SVV'den daha iyi tahmin edebilir.

Amaç: Çalýþmada, saðlýk harcamalarýnda önemli yer tutan yoðun bakýmlarda yatýþ süresi uzamýþ hastalarýn özelliklerinin tanýmlanmasý, uygulanan tedavi modalitelerinin tespiti ve hasta sonlanýmlarýnýn belirlenmesi amaçlandý.
Yöntem: Tek merkezli, retrospektif ve gözlemsel olarak dizayn edilen çalýþmaya, Ankara'da üçüncü basamak bir yoðun bakým ünitesinde 01 Ocak 2021 ile 01 Ocak 2022 tarihleri arasýnda 30 gün ve üzeri yatýþý olan hastalar dahil edildi. Hastalarýn demografik ve klinik özellikleri, yatýþ tanýlarý, mekanik ventilasyon ve diðer uygulanan tedavi modaliteleri, yoðun bakýmda kalýþ süreleri, taburculuk þekilleri ve mortalite oranlarý kaydedildi.
Bulgular: Çalýþma tarihleri arasýnda 1961 hasta üçüncü basamak yoðun bakýmda hastaneye yatýrýldý. Otuz gün ve üzeri yoðun bakým yatýþý olan 168 hasta deðerlendirmeye alýndý. Yaþ ortalamasý 66,93±19,85 yýl idi. Medyan yoðun bakýmda yatýþ süresi 45,00 (30-328) gün, en sýk yoðun bakýma kabul nedeni solunum yetmezliði (%38,7) olup mortalite oraný %51,20 olarak saptandý. “Acute Physiology and Chronic Health Evaluation-II” skoru, entübasyon uygulanma oranlarý, inotrop veya vazopresör destek kullanýmý, kan ürünü replasmaný, renal replasman tedavi uygulanma oranlarý sað kalan olmayan grupta anlamlý olarak daha yüksek bulundu.
Sonuç: Çalýþmada 30 gün ve üzeri yatýþý olan hastalarýn yarýsýnda mortalite geliþtiði tespit edildi. Çalýþmanýn, uzamýþ yoðun bakým hastalarýnýn özelliklerinin tanýmlanmasý, yatýþ sürecince kullanýlan kaynaklarýn tespiti ve hasta sonlanýmlarýnýn belirlenmesi konusunda ileride yapýlacak çalýþmalara ýþýk tutacaðý, yoðun bakým organizasyonu ve kaynaklarýn etkin kullanýmý açýsýndan yol gösterici olabileceði kanýsýndayýz.

Amaç: Minimal invaziv koroner baypas cerrahisi, çift lümenli endotrakeal tüp yardýmýyla tek akciðer ventilasyonuna baðlý olarak oluþabilecek pulmoner komplikasyon riskini ortaya çýkarabilir. Çalýþmada, klinik tecrübe olarak postoperatif sürekli pozitif hava yolu basýncý (CPAP) uygulamasýnýn sonuçlarýnýn sunulmasý amaçlanmýþtýr.
Yöntem: Çalýþmada, kliniðimizde sol anterior torakotomi ile minimal invaziv çok damarlý baypas operasyonu uygulanan ve postoperatif dönemde CPAP tedavisi uygulanan toplam 24 hasta retrospektif olarak incelendi. Hastalarýn 16'sý erkek, 8'i kadýndý. Yaþ aralýklarý 46 ile 78 yýl arasýnda olup ortalama yaþ 61,2±24 yýl idi. Hastalar atelektazi, plevral efüzyon, pnömoni, parsiyel oksijen basýncý düþüþü ve künt kostodiyafragmatik sinüs gibi pulmoner komplikasyonlar açýsýndan deðerlendirildi.
Bulgular: Ameliyat sonrasý erken dönemde akciðer grafisinde atelektazi alanlarý olan iki hastamýzda CPAP sonrasý taburculuk aþamasýnda herhangi bir müdahaleye gerek kalmadan sinüs kostodiyafragmatikusun (SKD) hafif küntleþmesi ile düzelme görüldü. Postoperatif dönemde pnömoni tablosu geliþmedi. Satürasyonu düþük ve parsiyel oksijen basýncý olan iki hastamýz CPAP desteði sonrasý oda havasýnda yeterli oksijen deðerlerine ulaþtý. Hiçbir hastada torasentez gerektiren plevral efüzyon saptanmadý. Genel olarak, farklý bir komplikasyon gözlenmedi. Postoperatif dönemde hastalarýmýz 5-7 gün arasýnda taburcu edildi.
Sonuç: Minimal invaziv koroner revaskülarizasyon giderek daha popüler hale gelen bir yöntemdir. Ancak yöntemin teknik zorluklarý ve tek akciðer ventilasyonu ile artan riskler vardýr. Mortalite ve morbiditede önemli rol oynayan pulmoner komplikasyonlar özellikle önemlidir. Kendi klinik tecrübelerimiz olarak postoperatif CPAP uygulamasýnýn faydalý olduðunu gözlemledik.

Amaç: Yoðun bakým ünitesine (YBÜ) yeniden yapýlan yatýþ, daha uzun hastanede kalýþ süresi, daha yüksek mortalite ve artan saðlýk harcamalarý gibi olumsuz sonuçlarla iliþkilidir. YBÜ taburcu kararlarýnýn son derece öznel doðasýnýn yaný sýra klinik kaynaklardaki kýsýtlamalar ve yoðun bakýma ihtiyaç duyan tüm hastalarý kabul etmek için yetersiz yatak sayýsý bazý hastalarýn YBÜ'den erken taburcu edilmesine ve bu hastalarýn da yeniden yatýþlarýna neden olabilmektedir.
Yöntem: Çalýþma için hastanemiz yerel etik kurulundan onay alýndýktan sonra 2019 ve 2020 yýllarýnda yoðun bakýma yatan hastalarýn dosyalarý retrospektif olarak incelenerek veriler toplandý.
Bulgular: 2020 yýlýnda YBÜ yatak oraný (%6,9 [n=43]), 2019 yýlýndan (%3,4 [n=21]) daha yüksekti. Her iki yýl için toplam 57 hasta yeniden YBÜ’ye yattý. 2019 yýlýndaki yeniden yatýþ oraný (%70,2 [n=40]), 2020 yýlýndan (%29,8 [n=17]) istatistiksel olarak anlamlý düzeyde yüksekti. 2019 yýlýnda yeniden yoðun bakýma yatan hastalardaki mortalite oraný (%47,5), yoðun bakým mortalite oranýndan (%31,5) istatistiksel olarak anlamlý düzeyde yüksekti. 2020 yýlýnda anlamlý bir farklýlýk tespit edilmedi. Her iki yýl için de yeniden yatýþlardaki mortalite oraný normal yoðun bakým mortalite oranýndan yüksek olmakla beraber aralarýnda istatistiksel olarak fark yoktu. Her iki yýl için de en sýk yeniden yatýþ nedeni akut solunum yetmezliði olup en sýk yatýþ, genel cerrahi ve dahiliye servislerinden oldu.
Sonuç: YBÜ’nün kritik hastalara bakmak için kapasitesinin aþýrý yüklenmesi, hekimin karar vermesini etkileyebilir ve hastalarýn YBÜ’den erken taburcu edilmesine neden olabilir. YBÜ’den taburcu edilen hastalarýn, yeniden yatýþ için her zaman potansiyelleri vardýr. YBÜ’ye yeniden yatýþ ilk kabulden çok daha yüksek mortalite oranlarý ile iliþkilidir. YBÜ’ye geri kabul oranlarýný azaltmadaki önemli nokta, riskli hastalarý tanýmak ve servis bakým düzeylerini yükseltmektir.

Amaç: Baðýþýklýk ve inflamatuvar durumun ortak belirteci olan prognostik beslenme indeksi (PNI), “serum albumini (g/L)+5×lenfosit sayýsý (109/L)” formülü ile hesaplanýr. PNI düþüklüðü hastalarýn kötü prognozuna iþaret edebilir. Koronavirüs hastalýðý (COVID-19) olan hastalarla yapýlan çalýþmalarda da düþük serum albumin düzeylerinin artmýþ mortalite ile iliþkili olduðu bulunmuþtur. Bu çalýþmada, PNI skorlarýnýn yoðun bakým ünitelerinde yatan COVID-19 hastalarýnýn mortalitesini takip etme etkinliði araþtýrýlmaktýr.
Yöntem: Tek merkezli ve retrospektif olarak yapýlan bu çalýþmaya yoðun bakýmda tedavi edilmiþ 391 COVID-19 hastasý dahil edildi. Hastalarýn demografik verileri, komorbiditeleri, toraks bilgisayarlý tomografi deðerlendirmeleri, polimeraz zincir reaksiyonu sonuçlarý, yatýþ süreleri ve laboratuvar deðerleri kaydedildi.
Bulgular: Çalýþmada 306 hastanýn verileri deðerlendirildi. Ýleri yaþ (>65 yaþ), hipertansiyon ve kalp hastalýðý risk faktörü olarak anlamlý bulundu. APACHE II skorlarýnýn yüksekliði artmýþ mortalite ile iliþkili deðerlendirildi. Prokalsitonin, kreatinin, aspartat aminotransferaz, laktat dehidrogenaz, beyaz küre, D-dimer, ferritin, fibrinojen, beyin natriüretik peptidi (BNP) ve C-re-aktif protein (CRP) yüksekliði artmýþ mortalite ile iliþkilendirildi. PNI skorlarýnýn düþüklüðü mortalite açýsýndan prognostik faktör olarak deðerlendirildi.
Sonuç: Düþük PNI skorlarý, yoðun bakýmdaki hastalarda mortalite ve kalýþ süresinin arttýðýný gösterir. PNI skorlarý, COVID-19 hastalarýnýn prognozunu tahmin etmede faydalý olabilir.